Verval

Het besef dat je wat ouder wordt, leidt soms tot wonderlijke gedachten. Ik realiseerde me opeens dat er van alle studie- en werkplekken, die ik in mijn leven heb bezocht, nauwelijks meer iets over is.
Van de (lagere) Julianaschool in Oegstgeest staat het gebouw er nog wel, maar het is niet meer als school in gebruik. Jaren geleden is het verbouwd tot kantoor.
Het houten noodgebouw van het Rijnlands Lyceum is een paar jaar nadat ik van school af was, gesloopt. Er was inmiddels elders nieuwbouw gepleegd.
Het Tandheelkundig Instituut aan de Jutfaseweg in Utrecht is, enkele jaren nadat ik mijn studie heb beëindigd, verplaatst naar de Uithof. Van het oude gebouw staat er nog wel wat, maar het is nauwelijks meer herkenbaar.
Het gebouw Achter Clarenburg van de Verkeersdienst van de gemeente Utrecht, waar ik eind 1968 een paar maanden heb gewerkt, bestaat niet meer.
De Kazerne van de legerplaats 't Harde, waar ik in 1969 en 1970 paraat was, is in de loop van de jaren '90 gesloopt en getransformeerd tot een industrieterrein.
En tenslotte: het archiefgebouw aan de Alexander Numankade, waar ik vanaf 1970 heb gewerkt, gaat binnenkort grondig op de schop en de kans is niet ondenkbaar dat ik er vóór mijn pensioen niet meer terugkom.
Toch een beetje een symptoom van onze wegwerpmaatschappij? Of is het gewoon heel erg toevallig allemaal?
Gelukkig zijn alle plekken waar ik heb gewoond, nog wel intact . En dat is toch wel zo plezierig.

Amsterdam

Gisteren, vrijdag 27 maart, gingen we naar Amsterdam voor het bekijken van de tentoonstelling Van Gogh en de kleuren van de nacht in het Van Gogh-museum. We hadden een toegangskaartje gereserveerd voor een blok tussen 15.00 en 16.00 uur. Maar we zaten om kwart over tien al in de trein. Een dagje Amsterdam dus. En in de veilige wetenschap dat Jet vandaag uit het ziekenhuis weer thuis zou komen.
Traditioneel gingen we voor de koffie naar de Bijenkorf, maar tot onze stomme verbazing bestond het restaurant La Ruche op de 2de verdieping niet meer. Er bleek een geheel nieuw restaurant op de 5de verdieping te zijn gekomen, kennelijk een verdieping die er op het dak is bijgeplaatst. Geen uitzicht meer over Dam en Damrak helaas. Maar de truffelbol en de frambozenpunt smaakten nog zoals het hoort.

De stad was vergeven van Schotten in alle soorten en maten kilts. Op alle mogelijke plekken in de stad - later zelfs in het Van Gogh-museum - kwamen we ze tegen. Het moeten er vele honderden zijn geweest, in alle mogelijke stadia van vrolijkheid en aangeschotenheid. En dan te bedenken dat die blote benen nog anderhalve dag in de kou moesten doorlopen, want de voetbalwedstrijd Nederland-Schotland is pas op zaterdagavond.

Ook traditioneel: de lunch bij David en Goliath. Van Dobbenkroketten met brood resp. patat. Daar waren voor de verandering geen Schotten te vinden.

Na een korte wandeling door de Leidsestraat en over het Leidseplein kwamen we keurig op tijd bij het Van Gogh-museum aan. Klokke drie uur werden we binnengelaten en konden we van de schilderijen gaan genieten. Heel bijzonder om ze bij elkaar te zien. Er waren twee bruiklenen van de collectie Thyssen en ook een paar uit het Musée d'Orsay. Het was behoorlijk druk, maar de schilderijen waren toch goed te zien. Maar ja, de meeste stukken waren toch afkomstig uit de eigen collectie van het Van Gogh-museum (en van Kröller-Müller). Wat je met een goede publiciteit al niet kunt bereiken, zoveel belangstelling. We bekeken uiteraard ook nog de vaste collectie. Schitterend.

En daarna? Als je toch in de buurt bent loop je nog even door de P.C. Hooftstraat. En dat was een beetje een zielige bedoening. Uitgestorven. Zelfs geen Schotten. In alle sjieke winkels stonden de verkopers en verkoopsters zich dood te vervelen. De kredietcrisis heeft bij het nieuwe geld kennelijk hard toegeslagen. En ook waren er geen BN'ers te spotten. Niks Joop van Tellingen. Hoewel, in het Café PC zat Harry Mulisch achter het raam, met een jong blondje. Maar Harry hoort zo'n beetje bij het Amsterdamse meubilair.

Om een uur of zeven waren we weer thuis. Kaatje blij!

Parijs

Van 9 tot 12 december waren we in Parijs. Weer eens wat anders dan de Duitse kerstmarkten. Met de Thalys vanuit Rotterdam (aanbieding Euro 25 per persoon per enkele reis). Om half één kwamen we aan bij het Gare du Nord. Ons hotel, Best Western Albert 1er, was daar op zo'n 100 meter vandaan. Dus ook vlak bij de Metro. Prima hotel, uiteraard een niet al te grote kamer - dat is in Parijs nu eenmaal niet anders -, goed bed, keurig onbijtbuffet en heel vriendelijk personeel. We gaan daar nog eens heen!

De Boulevard Hausmann met de warenhuizen Galeries Lafayette en Printemps was heel gezellig, prachtige etalages en mooi versierd. Kerststemming volop. Beetje druk in de restaurants, dat wel. Maar ja, in het Kaufhof in Düsseldorf of Köln is het voor de Kerst ook stampvol, vooral met Nederlanders. En dat laatste viel in de Lafayette erg mee.
Op de Place de la Concorde, met een fantastisch mooi verlicht reuzenrad en het voorbijrazende verkeer, voel je je als Nederlander heel provinciaals.
De Champs Elysées zag er prachtig uit: alle boompjes waren feestelijk verlicht met lampjes, tussen het Rond Point en Concorde waren tientallen kerstmarkthuisjes ingericht en ook hier was het verkeer weer indrukwekkend. We aten 's avonds bij de Bistro Romain achter de Champs Elysées.
De volgende dag gingen we naar Disneyland. Met de RER naar Marne-la-Vallée (half uurtje). Drúk! We hadden even niet in de gaten dat op woensdag alle Franse schoolkinderen vrij hebben. Maar het was wel heel erg leuk. Vooral na het invallen van de duisternis is er nogal wat spektakel te beleven. De Fantillusion, de parade van prachtig opgetuigde wagens met lichteffecten. was heel indrukwekkend.
De laatste dag was voor het Musée d'Orsay. Wat een gebouw en wat een schitterende (impressionistische) schilderijen. Het is altijd weer een belevenis om met zoveel echte Monets en Renoirs geconfronteerd te worden.

Ach ja, Parijs! Wat is dat toch dat je altijd weer het gevoel hebt er thuis te komen? Een prachtige, mooie, levendige stad met over het algemeen heel vriendelijke mensen. En hadden we in Utrecht maar één zo'n gebouw of één zo'n plein (vrij naar Godfried Bomans).
Kortom, waarom gaan we niet wat vaker. Zo lang duurt de reis toch niet.
In het voorjaar dan maar weer.

Willem

Willem van Hanegem weg bij FC Utrecht. Jammer. Vooral ook omdat de relatie met de spelers goed was. Maar baas Van Seumeren (en aansluitend ook diens marionet Van der Dop) was kennelijk toch teveel gekwetst door de kwalificatie "duikboot". Een sterk staaltje Utrechtse humor overigens. Maar niet iedereen kan daar kennelijk tegen. Misschien kan Youp van 't Hek er nog iets mee.
Ik ben wel benieuwd wanneer we iets gaan merken van Van Seumeren-investeringen in de kwaliteit van de spelers. Tot nu toe is dat er kennelijk nog niet van gekomen.